สเตนเลสผลิตขึ้นเป็นแผ่นก่อน จากนั้นจึงนำไปผ่านกระบวนการแปรรูปโดยใช้เครื่อง Z mill ซึ่งจะเปลี่ยนแผ่นให้เป็นม้วนก่อนจะรีดต่อไป โดยทั่วไปแล้ว ม้วนที่มีความกว้างเหล่านี้จะผลิตขึ้นที่ประมาณ 1,250 มม. (บางครั้งอาจกว้างกว่าเล็กน้อย) และเรียกว่า 'ม้วนขอบโรงสี'
คอยล์ขนาดกว้างเหล่านี้จะถูกนำไปประมวลผลเพิ่มเติมโดยใช้เทคนิคการผลิตต่างๆ เช่น การตัดเป็นเส้น ซึ่งคอยล์ขนาดกว้างจะถูกตัดเป็นเส้นจำนวนมาก นี่คือที่มาของความสับสนเกี่ยวกับคำศัพท์ต่างๆ มากมาย หลังจากการตัดแล้ว สแตนเลสจะถูกสร้างเป็นคอยล์ชุดหนึ่งที่นำมาจากคอยล์แม่ และคอยล์เหล่านี้จะถูกเรียกด้วยชื่อต่างๆ มากมาย เช่น คอยล์แบบแถบ คอยล์แบบแยกส่วน แถบรัด หรือเรียกง่ายๆ ว่าแถบ
วิธีการพันคอยล์สามารถเรียกได้หลายชื่อ ประเภทที่พบมากที่สุดเรียกว่า 'คอยล์แพนเค้ก' ซึ่งตั้งชื่อตามลักษณะของคอยล์เมื่อวางราบ 'คอยล์ริบบิ้น' เป็นอีกชื่อหนึ่งของวิธีการพันแบบนี้ ประเภทการพันอีกประเภทหนึ่งคือ 'ขวาง' หรือ 'แกว่ง' ซึ่งเรียกอีกอย่างว่า 'พันกระสวย' หรือ 'แกนม้วน' เนื่องจากมีลักษณะเหมือนแกนม้วนฝ้าย บางครั้งอาจพันบนแกนม้วนพลาสติกได้ การผลิตคอยล์ในลักษณะนี้ทำให้สามารถผลิตคอยล์ขนาดใหญ่ขึ้นได้มาก ส่งผลให้มีเสถียรภาพที่ดีขึ้นและผลผลิตดีขึ้น
